[ احدهما ] به دو وصى عود مىكند .
قوله : الا ان يشترط لهما الانفراد : ضمير فاعلى در [ يشترط ] به موصى و ضمير تثنيه در [ لهما ] به دو وصى عود مىكند .
قوله : فيجوز حينئذ لكل واحد منهما : مقصود از [ حينئذ ] حين الاشتراط است .
قوله : بمقتضى نظره : ضمير در [ نظره ] به كل واحد منهما عود مىكند .
( فإن تعاسرا ) فأراد أحدهما نوعا من التصرف و منعه الآخر ( صح ) تصرفهما ( فيما لا بد ) ( منه كمئونة اليتيم ) ، و الدابة ، و إصلاح العقار ، و وقف غيره على اتفاقهما ،
شرح فارسى :
مرحوم مصنف مىفرماين :
ج : در مورديكه موصى براى آنها انفراد و استقلال در تصرف را شرط نموده و بدين ترتيب هريك مىتوانند بمقتضاى نظر خود بطور مستقل امر تصرف را به عهده بگيرند اگر بين آن دو تعاسر و ترافع واقع شد در صورتى كه امر مورد ترافع از امور ضرورى بوده همچون مؤنه يتيم تصرّف و تصدّى هريك از دو وصى ممضى و صحيح است .
شارح ( ره ) مىفرماين :
مقصود از [ تعاسر ] آن است كه يكى از دو وصى اراده نوعى از تصرف همچون بيع را مثلا داشته باشد ولى ديگر از آن ممانعت كند در اينجا همانطوريكه مرحوم مصنف فرمودهاند در امور ضرورى و كارهائى كه انجامش لازم و حتمى است و قابل تأخير نمىباشد نظير صرف مؤنه يتيم و دابه و اصلاح نمودن باغ و بستان و خانه و امثال
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 493
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٤٩٣