شرح فارسى :
مرحوم مصنف مىفرماين :
فصل چهارم مبحث وصايت
شارح ( ره ) مىفرماين :
كلمه [ وصايت ] بكسر واو و فتح آن عبارت است از اينكه موصى در تصرّفات بعد از موت نسبت به آنچه حق تصرّف دارد غير را نائب خود قرار دهد نظير اخراج يا استيفاء حق يا ولايت بر طفل و ديوانهاى كه اصالة و بالذات بر آنها ولايت داشته باشد يا بالعرض ولىّ آنها باشد .
مؤلف گويد :
همانطورى كه در صدر بحث اشاره شد در كتاب وصيّت دو عنوان وجود دارد :
1 - وصيّت .
2 - وصايت .
وصيّت : آنست كه شخص ديگرى را مالك عين يا حقى قرار مىدهد مثل اينكه مىگويد :
پس از فوت من خانه يا منافع آن را به زيد بدهيد كه در اينجا اصطلاحا وصيّتكنندهاى را موصى و زيد را موصى له و سفارشى كه نموده وصيّت مىخوانند .
وصايت : آنست كه شخص كسى را نائب خود در تصرّفات