پس همانطورى كه در اين فرض ادعاى ايشان پذيرفته مىشود در صورتى كه وجهه و صورت ادّعاء را بنحو آنچه قبلا تقرير شد اگر تغير دهد بايد مورد قبول واقع گردد .
شارح ( ره ) پس از تقرير اين قول مىفرماين :
اين رأى از نظر ما وجيه بوده و به آن فتوى مىدهيم .
لازم بتذكر است وقتى كه ورثه بر صحت مدعايشان قسم خورند ثلث مجموع ماترك را به موصى له داده و نيز مقدارى را كه بيش از ثلث است و بگمانشان مبلغ جالب توجهى نبوده نيز به وى سپرده آنگاه بقيه ماترك را براى خويش برمىدارند .
قوله : و انّه ظهر ازيد ممّا ظنّوه : كلمه [ انّه ] به فتح همزه معطوف است به [ قلّة ] .
قوله : لم يقبل منهم : ضمير در [ منهم ] به ورثه راجعست .
قوله : انّهم ظنّوا زيادته الخ : كلمه [ انهم الخ ] به كسر همزه تقسير است براى [ دعويهم ] و ضمير در [ زيادته ] به [ معلوم ] راجع است .
قوله : لاصالة عدم الزيادة فى المال : علت است براى [ فلا تسمع ] .
قوله : فلا يعتبر دعويهم ظنّ خلافه : ضمير در [ خلافه ] به [ ظهور ازيد ] راجع است .
قوله : لجواز بنائهم الخ : يعنى در اجازهايكه ورثه داده ممكن است بنائشان بر اصل مذكور باشد .
قوله : فظهر خلافه : يعنى خلاف عدم زيادة .
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 376
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٣٧٦