تخطي إلى المحتوى الرئيسي

المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 322

مساهمون:

ص٣٢٢

زمان اعتبار تركه

شرح فارسى : مرحوم مصنف مىفرماين : آنچه در مقدار و مبلغ تركه موصى معتبر است ، اموال وقت وفات او است نه زمان وصيّت . بنابراين اگر بقتل رسيد و اوليائش ديه گرفتند ، ديه نيز جزء ماتركش محسوب مىشود . شارح ( ره ) مىفرماين : نظر از طرح اين بحث اين است كه مقدار ماترك موصى را برآورد نموده تا ثلث آن را تحصيل كرده و وصيّت را از آن خارج كنيم چه آنكه وصيّت را از ثلث بايد اخراج كرد نه اصل مال . و بهرتقدير ملاك و مناط اموال در وقت وفات موصى ميباشند نه زمان وصيّت و نه در فاصله زمانى بين وصيّت و فوت . و دليل بر فرموده مصنف ( ره ) اين است كه : زمان تعلّق گرفتن وصيّت بمال وقت فوت موصى است . تفريع و آنچه بر ملاك و مناط مذكور متفرّع مىشود آنكه اگر موصى به واسطه قتل از دنيا رفت و ورّاثش از قاتل ديه گرفتند ، ديه نيز چون از اموال در وقت وفات ميّت محسوب مىشود لاجرم جزء ماترك محسوب
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 322 | سيد محمد جواد ذهنى تهرانى