پس از صدور اجازه معلوم مىشود كه مال الوصيّة بمجرّد موت موصى بملك موصى له داخل شده بدون اينكه در اين امر اجازه كوچكترين نقشى داشته باشد .
طبق اين مبنا محتمل است اجازه نافذ باشد بدليل اين كه تصرّف به آن صادق نيست و احتمال دارد باطل و بىاثر باشد زيرا اگرچه ذاتا نفس اجازه تصرّف نيست ولى همينقدر كه كاشف از حصول تأثير است مانع از مؤثر قرار دادنش مىباشد .
ولى اوجه و حق اينست كه طبق اين مبنا اجازه مؤثر و صحيح باشد .
قوله : فان كانت اجازته حال الحيوة : يعنى حال حياة الموصى .
قوله : نفذت : ضمير مؤنث به اجازه مفلّس راجعست .
قوله : اذ لا ملك له حينئذ : ضمير در [ له ] به مفلّس راجع بوده و مقصود از [ حينئذ ] حين حياة الموصى مىباشد .
قوله : و انّما اجازته تنفيذ : ضمير در [ اجازته ] به مفلّس عائد است .
قوله : و لو كان بعد الموت : ضمير مستتر در [ كان ] به اجازه مفلس راجع است .
قوله : ففى صحّتها وجهان : ضمير مؤنث در [ صحتها ] به اجازه راجع است .
قوله : مبناهما : ضمير تثنيه به [ وجهان ] راجعست .
قوله : و بالاجازة تنتقل عنه الى الموصى له : ضمير در
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 320
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٣٢٠