نظير موردى كه موصى له منحصر در فرد خاص يا تعداد محصور و - معدودى باشد اما در غير اين صورت يعنى جائى كه افراد آن غير منحصر بوده و تكثّر و تعدّدشان مانع از اين امر مىباشد نظير وصيّت بر فقراء و فقهاء و بنى هاشم و ساختن مسجد و پل چنانچه عنقريب در احكام ايجاب و قبول انشاء اللّه خواهيم گفت قبول معتبر نميباشد .
تنبيه
دو نكته در عبارت مرحوم مصنف است كه از آن دو امر مىتوان استفاده كرد و آن دو اين است :
نكته اول : ايشان در عبارتيكه گذشت فرمودند :
وصيّت بايجاب و قبول نياز داشته و تحقق آن متوقف به ايندو است .
از اين نكته مىتوان استفاده كرد كه وصيّت در زمره عقود بوده نه ايقاعات چه آنكه ايقاعات به صرف ايجاب تحقق پيدا مىكنند و احتياجى بقبول ندارند .
نكته دوم : مرحوم مصنف در عبارتى كه پس از اين انشاء اللّه - خواهد آمد مىفرماين :
براى موصى و موصى له جايز است تا مادامى كه موصى در حيات است از انشاء ايجاب و قبوليكه صورت گرفته رجوع نمايند .
اين نكته دلالت دارد بر اينكه وصيّت از عقود جايزه است چه آنكه جواز رجوع پس از ايجاد و انشاء از لوازم و خصائص اين قبيل عقود
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 181
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص١٨١