فرع
شارح ( ره ) مىفرماين :
اگر بعد از انشاء صيغه اول عامل به كار مشغول شد و پس از آن در اثناء عمل صيغه دوم را از جاعل شنيد حكم اين است كه به مقدار كارى كه طبق صيغه اول انجام داده اجرت و عوض را استحقاق دارد و از صيغه دوم به نسبت باقى عمل از اجرتيكه در اينصيغه جعل نموده طلبكار مىشود .
مؤلف گويد :
مثلا جاعل براى رد نمودن بندهاش ابتداء 1000 تومان عوض قرار داد و عامل پس از اينكه نصف مقدمات رسيدن به او و پيدا كردنش را فراهم نمود صيغه دوم را جاعل خواند و در ضمن آن عوض را 500 تومان قرار داد در اينجا پس از اينكه عامل به كار ادامه داد و عبد را پيدا نمود از عوض اول نصف يعنى 500 تومان و از عوض دوم نيز نصف آن يعنى 250 تومان طلبكار شده كه مجموعا 750 تومان مىشود .
قوله : مختلفتين فى مقدار العوض : مانند مثاليكه گذشت يعنى در صيغه اول عوض را 1000 تومان و در صيغه دوم آن را 500 تومان منظور كرد .
قوله : او فى بعض اوصافها : ضمير در [ اوصافها ] بجعاله راجعست .
مثال آن اين است كه :
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 119
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص١١٩