شرح فارسى :
مرحوم شارح مىفرماين :
و وقتى عامل از سفر بازگشت آنچه از اعيان مذكورات يعنى مأكولات و مشروبات و ملبوسات و غيره با او باقى مانده است بايد در مال التجاره داخل نموده و آن را جزء مال القراض محسوب نمايد يا آن را حفظ نموده تا بار ديگر اگر مسافرتى برايش پيش آمد از آنها - استفاده كند مشروط باينكه تا پيش آمدن سفر ديگر فاسد نشوند .
قوله : مما بقى من اعيانها : ضمير مؤنث به [ نفقه ] راجع است .
قوله : يجب ردّه الى التجارة : ضمير در [ ردّه ] به [ ما بقى ] عائد است .
قوله : او تركه الى ان يسافر : ضمير مجرورى در [ تركه ] به به [ ما بقى ] عود كرده و كلمه [ تركه ] مضاف و مضاف اليه بوده و معطوف [ ردّه ] مىباشد .
قوله : ان كان ممن يعود اليه قبل فساده : ضمير مستتر در [ كان ] به عامل و در [ اليه ] به [ سفر ] و در [ فساده ] به ما بقى راجع است .
متن :
و لو شرط عدمها لزم ، و لو أذن له بعده فهو تبرع محض ،
شرح فارسى :
مرحوم شارح مىفرماين :
اگر صاحب مال با عامل شرط نمود كه در صورت پيشآمد سفر وى ملزم به متحمل شدن نفقه در مسافرت او نيست و عامل نيز آن را پذيرفت ، اين شرط لازم بوده و عامل در وقت پيشآمد چنين
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 72
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٧٢