نيست نمىتواند بعد از اجراء عقد با ديگرى چنين عقدى خوانده و او را بجاى خود نصب كند و عمل را به عهده وى بياندازد بخلاف عامل مزارعه كه چون امكان بودن بذر از وى مىباشد لاجرم چنين حقى برايش ثابت است .
شارح ( ره ) سپس مىفرماين :
ولى اين كلام اخص از مدعا است چه آنكه تقرير مذكور در خصوص موردى است كه مزارع با ديگرى عقد مزارعه بخواند نه آنكه وى را به عنوان شريك خود نصب كند درحاليكه مدعا اين بود كه شرط در هردو صورت اين است كه بذر متعلق به عامل باشد .
قوله : و ربما اشترط : يعنى در جواز مزارعه نمودن زارع يا مشاركتش با غير .
قوله : كون البذر منه : ضمير در [ منه ] به عامل راجعست .
قوله : تمليك الحصة منوطا به : ضمير در [ به ] به مالك بودن بذر راجعست .
قوله : و به يفرق بينه و بين عامل المساقاة : ضمير در [ به ] به اشتراط كون البذر من العامل راجع بوده و ضمير در [ بينه ] به عامل مزارعه عود مىكند .
قوله : حيث لم يجز له ان يساقى غيره : ضمير در [ له ] به عامل مساقات عود مىكند و ضمير در [ غيره ] نيز چنين است .
قوله : و هو يتم فى مزارعة الخ : ضمير [ هو ] به اشتراط كون البذر من العامل راجعست .
متن :
و يمكن الفرق بينهمابأن عمل الأصول في المساقاة
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 312
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٣١٢