قوله : ان يزارع غيره : ضمير در [ غيره ] بمزارع راجعست چنانچه ضمير در [ غيره ] بعد نيز چنين است .
قوله : لانه يملك منفعة الارض : ضمير در [ لانه ] به عامل راجع است .
قوله : فيجوز له نقلها : ضمير در [ له ] به عامل و در [ نقلها ] به منفعت راجع است .
قوله : و مشاركة غيره عليها : ضمير در [ غيره ] به عامل و در [ عليها ] به منفعت عود مىكند .
قوله : لان الناس مسلطون الخ : متن حديثى است كه از طرق عامه نقل شده ولى مورد عمل حضرات اماميّه مىباشد .
قوله : نعم لا يجوز له : ضمير در [ له ] به عامل راجعست .
قوله : الا باذن مالكها : يعنى مالك ارض .
متن :
و ربما اشترط كون البذر منهليكون تمليك الحصة منوطا به و بهيفرق بينهو بين عامل المساقاة حيث لم يجز له أن يساقي غيره . و هويتم في مزارعة غيره ، لا في مشاركته .
شرح فارسى :
مرحوم شارح مىفرماين :
برخى در جواز مزارعه عامل با غير يا مشاركتش شرطى آورده و فرمودهاند :
در صورتى بر وى چنين عملى جايز است كه بذر از آن خودش باشد زيرا تمليك نمودن حصه و قرارداد كردنش منوط است به اينكه شخص مالك بذر باشد و از همينجا است كه بين عامل مزارعه و عامل مساقات فرق است زيرا مدعى مساقات بملاحظه اينكه درخت از آن او
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 311
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٣١١