شرح فارسى :
مرحوم مصنف مىفرماين :
ك : و اگر مالك زرعى را معين نمود مالك حق ندارد از امر تعيينشده تجاوز و تخطّى نمايد .
شارح ( ره ) مىفرماين :
اعم از اينكه بذر معيّنشده شخصى بوده مثل اينكه مالك به عامل مىگويد اين حبّه را بايد كشت كنى يا صنف آن را تعيين نمايد مانند اينكه بگويد فلان گندم بايد كشت شود يا نوع آن را مشخص كند يا غير اين امور را نام ببرد .
و دليل اين حكم آن است كه اغراض باختلاف بذرها مختلف مىشود ازاينرو چه بسا غرض مالك از تعيين مورد كشت به امر ديگرى حاصل نشود فلذا بر عامل لازم است همان را كه متعلق غرض اوست كشت نمايد .
قوله : و لو عيّن شيئا : ضمير در [ عين ] به مالك راجعست .
قوله : لم يتجاوز ما عيّن له : ضمير فاعلى در [ لم يتجاوز ] به عامل و در [ عين ] به مالك رجوع مىنمايد و مىتوان كلمه [ عين ] را به صيغه مجهول خواند و ضمير نائب فاعلى آن را به [ ماء موصوله ] ارجاع داد و بهرتقدير ضمير مجرورى در [ له ] به عامل راجعست .
قوله : كالحنطة الفلانية : مثلا گندم زرد باشد .
قوله : ام نوعيا : مثلا گندم ورامين باشد .
قوله : ام غيره : مثلا جنس گندم را معين كند بدون - تعيين نوع يا صنف كه در اين صورت عامل نمىتواند مثلا جو يا ذرّت بكارد .
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 297
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٢٩٧