بلكه عامل در ضمن كشت بذريكه ضررش براى زمين بيشتر است مبلغ علاوهاى استفاده نموده است در نتيجه مالك زمين مىتواند عقد را فسخ كرده و تخلّف عامل را منشاء بهم زدن عقد قرار دهد در نتيجه بابت آنچه در زمين بدون رضايت وى كاشته اجرة المثل دريافت نمايد و بين اينكه در مقابل مقدار منفعت معين شده عوض نامبرده در عقد را گرفته و در قبال منفعت اضافى كه برده است ارش ضرر وارد بر زمين را از او بستاند .
قوله : فلو خالف و زرع الاضر : فاعل [ خالف ] و [ زرع ] ضميرى است كه به عامل عود مىكند .
قوله : فله اجرة المثل : ضمير در [ فله ] به مالك راجعست
قوله : عما زرعه : فاعل در [ زرعه ] ضميرى است كه به عامل رجوع نموده و ضمير مفعولى به [ ماء موصوله ] راجعست .
قوله : فله المسمى : ضمير در [ فله ] به مالك راجعست .
قوله : قد استوفى بزيادة : كلمه [ باء ] در [ بزيادة ] به معناى [ مع ] است .
قوله : بين الفسخ بذلك : مشار اليه [ ذلك ] استيفاء به زيادة مىباشد .
قوله : فيأخذ الاجرة : فاعل در [ يأخذ ] ضميرى استكه به مالك راجع است .
قوله : لما زرع : يعنى زرع العامل .
قوله : لوقوعه اجمع به غير اذنه : ضمير در [ وقوعه ] به زرع و در [ اذنه ] به مالك راجعست .
قوله : لانه غير المعقود عليه : ضمير در [ لانه ] به [ ما زرع ] عود مىكند .
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 299
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٢٩٩