للزرع ، و الغرس ، و البناء عادة غرس ، أو زرع ، أو بنى مخيرا فيها مع الإطلاق ، أو التصريح بالتعميم ، و له الجمع بينها بحسب الإمكان لأن ذلك كله انتفاع بتلك العين يدخل في الإطلاق ، أو التعميم ، و مثله ما لو استعار دابة صالحة للركوب و الحمل .
شرح فارسى :
مرحوم مصنف مىفرماين :
ب : عاريه در دست مستعير امانت بوده لذا وى ضامن نمىباشد مگر در صورتى كه تعدّى يا تفريط كرده و بدين سبب ضررى به آن وارد شده است .
در نتيجه اگر مستعير زمينى را عاريه كرد مىتواند در آن درخت كاشته يا زراعت نموده يا بنا و ساختان احداث كند .
شارح ( ره ) مىفرماين :
اينكه گفته شد مال عاريه در دست مستعير امانت بوده و وى ضامن نيست در برخى موارد استثناء شده و وى اگرچه تعدى يا تفريط هم نكرده باشد حكم بضمان وى مىشود .
و اما استعاره زمين : معلوم باشد در صورتى مستعير حق كاشتن درخت يا زراعت نمودن در آن و يا ايجاد ساختمان را دارد كه زمين براى اين امور قابليت داشته باشد و در صورت وجود قابليّت اگر معير بوى مال را عاريه داد و مطلق گذارد يا كه هريك از اين امور تصرى نمود مستعير مخيّر بين آنها مىباشد .
و مىتوان گفت وى حق جمع نمودن بين هرسه امر را به مقدار امكان دارد زيرا تمام اين امور از انحاء انتفاع و بهرهبردارى از عين است كه مشمول اطلاق يا تعميم اذن مىباشد .
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 233
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٢٣٣