نمايد مگر در عاريه دادن زمين براى دفن ميّت كه بعد از دفن و ريختن خاك در حفره حق رجوع ساقط مىگردد .
شارح ( ره ) مىفرماين :
اما دليل جواز رجوع در هروقت كه بخواهد اين است كه عقد عاريه جايز بوده و اقتضاى جواز همين حكم است .
و اما مقصود از [ دفن ] دفن ميّت مسلمان يا كسى كه حكم او را دارا است مىباشد بنابراين پس از عاريه دادن زمين جهت اين امر و فراغت از دفن و پر كردن قبر مالك حق رجوعش ساقط مىشود زيرا نبش و شكافتن قبر بعد از پر كردن حرام است چه آنكه اين امر موجب هتك احترام ميت است مگر زمانى كه استخوانهاى او پوسيده و به خاك مبدل شوند كه در اين وقت نبش قبر جايز است .
قوله : الرجوع فيها متى شاء : ضمير در [ فيها ] به عاريه راجع است .
قوله : لاقتضاء جواز العقد ذلك : مشار اليه [ ذلك ] رجوع مالك مىباشد .
قوله : الا فى الاعارة للدفن : يعنى الا فى اعارة الارض للدفن .
قوله : و من بحكمه : ضمير در [ بحكمه ] بمسلم راجع بوده و مقصود از آن طفل مسلمين يا مجانين از ايشان است .
قوله : فلا يجوز الرجوع فيه : ضمير در [ فيه ] به مورد عاريه جهت دفن راجع است .
قوله : بعد الطم : كلمه [ طم ] بفتح طاء و تشديد ميم به
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 228
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٢٢٨