ديگر آنهائى كه از حيث دلالت از انتفاعات در آيه ضعيفتر هستند .
قسم اول را نمىتوان ملحق بمذكورات در آيه دانست چون - قياس بوده و الحاق قسم دوم را بطريق اولى بايد ممتنع و غير جايز دانست .
مؤلف گويد :
خلاصه و محصّل انتقاد مرحوم شارح بكلام علامة عليه الرحمة اين است كه :
مرحوم علامه فرمودهاند :
شخص به مجرد حسن ظن به دوستش مىتواند از بيت وى هرگونه انتفاع از امتعه را ببرد چه انتفاعات مورد اذن در آيه و چه غير آن ، اعم از اينكه انتفاع مزبور از مورد آيه قويتر بوده يا ضعيفتر و يا با آن مساوى باشد .
شارح ( ره ) مىفرماين :
انتفاع مذكور در آيه تناول و اكل از مأكولات است ، حال اگر دوست و رفيق اذن صريح در انتفاع صادر نشده باشد مسلّما اكل كه مورد اذن در آيه است جايز مىباشد اما غير آن از سه حال خارج نيست :
الف : برخى از انتفاعات با اكل مساوى هستند ، همچون : شرب .
ب : بعضى قويتر و بيشتر مىباشند همچون فروختن به ديگرى و از ثمن آن استيفاء نمودن براى خود .
ج : بعضى ديگر ضعيفتر مىباشند نظير استفاده از سايه
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 220
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٢٢٠