نقد شارح ( ره ) بر كلام مرحوم علامه
شارح ( ره ) در مقام انتقاد بكلام علامه عليه الرحمه ميفرمايند :
اينكه مطلق حسن ظن به رفيق و مجرد خوشبين بودن بوى را مناط جواز انتفاع از امتعه در خانه او قرار داده و ملتزم شويم كه شخص از تمام اجناس در خانه دوستش مىتواند به صرف حسن ظنّ به او استفاده كند به نظر درست نيست و اين فرموده از مرحوم علامه بطور مطلق مقبول و مسموع نمىباشد بلكه شايسته است آن را مقيد نمود و گفت :
حكم مزبور نسبت به دو دسته از انتفاعات مىباشد :
الف : انتفاعات وارد در نفس آيه .
ب : انتفاعاتى كه اذن وارد در آيه شريفه از باب مفهوم موافقت شامل آنها مىشود و پس از آن نسبت به ارحامى كه در آيه مذكورند اين معنا را لازمست تعدى داده و ملتزم شويم كه نسبت به ايشان نيز اين دو قسم از انتفاعات را مىتوان ثابت دانست .
اما اينكه حسن ظن را بطور مطلق براى جواز انتفاع از بيت صديق و ارحام مناط قرار داده و هرگونه انتفاعى را جايز بدانيم از دليل خالى بوده و كلامى است كه مدرك مساعدى ندارد چه آنكه غير از انتفاعات مذكور در آيه و آنهائيكه از باب مفهوم موافقت و اولويت استفاده مىشود دو سنخ ديگر از انتفاعات وجود دارد :
يكى آنهائى كه با انتفاعات مورد اذن در آيه مساوى بوده و