عنه كالتردد إلى حدود البلد و قرى لا يطلق على الذهاب إليها السفر يجوز فيه مصاحبتها مع أمن الطريق ، و لا يجوز إيداعها في مثله مع إمكان استصحابها ، و استثني منه ما لو أودعه مسافرا ، أو كان المستودع منتجعا ، فإنه يسافر بها من غير ضمان ، لقدوم المالك عليه
شرح فارسى :
مرحوم شارح مىفرماين :
گفته شد كه اگر ودعى در رساندن مال الوديعه را به مالك متعذر بود و در گذاردن مال را نزد شخص لاعلاج باشد مىتواند آن را برسم وديعه نزد شخص ديگر قرار دهد .
اكنون مىگوئيم : مناط تعذر اين است كه در رساندن مال به صاحبش بحسب قضاوت عرفى مشقت كثير لازم باشد .
چنانچه معتبر در سفر كه گفتيم ودعى حق ندارد وديعه را در آن با خود همراه داشته باشد سفر عرفى است ازاينرو در سفرى كه از اين حد كمتر بوده همچون تردد به اطراف شهر و قريه كه از نظر عرف رفتن به آن صوب سفر نباشد همراه داشتن وديعه اشكالى ندارد مشروط باينكه جاده از هرخطرى كه نسبت به وديعه احتمال ضرر داشته ايمن بوده باشد .
ناگفته نماند : در چنين موقعيتى كه ودعى به اين قبيل از تردد و رفت و آمدها به اطراف شهر و قريه مبتلا شده و حاجت پيدا مىكند در صورتى كه مال وديعه را بتواند با خودش همراه داشته باشد حق ندارد نزد كسى امانت و وديعه گذارد .
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 180
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص١٨٠