شارح ( ره ) مىفرماين :
مقصود مصنف ( ره ) از كلمه [ كذلك ] اين است كه بدون ضرورت به همراه داشتن وديعه در سفر ودعى آن را همراه خود ببرد مثلا مىتوانسته در وقت سفر مال را نزد صاحبش گذارده يا به وكيل عام و خاص او برساند ولى به اين امر اقدام نكرد يا احيانا مىتوانست نزد شخص امين و موثقى بگذارد ولى اين عمل را نيز ترك نمود و با اين امكانات وديعه را همراه خود به سفر برد در اين مورد نيز مسلما اگر آفت و آسيبى به امانت وارد شود ضامن است .
اما اگر ضرورت ايجاب كند كه مال وديعه را با خود ببرد يعنى هيچيك از امكانات نامبرده براى وى نباشد و از طرفى خائف استكه آن را در شهر بگذارد مضافا باينكه سفرش هم ضرورى و لازم مىباشد قطعا اگر مال را با خود ببرد و در اثناء سفر مورد آسيب واقع شود چون افراط و تفريط در حفاظت آن نكرده ضامن نيست بلكه ميتوان گفت بر او لازم بوده كه مال را با خود ببرد ، در نتيجه بوظيفه خود عمل كرده چه آنكه اين امر خود از انحاء حفظ و اطوار نگاهدارى مال محسوب مىشود .
قوله : او سافر بها كذلك : ضمير در [ سافر ] به ودعى و در [ بها ] به وديعه راجعست .
قوله : الى استصحابها : ضمير مؤنث به [ وديعه ] راجع بوده و كلمه [ استصحاب ] به معناى همراه داشتن است .
قوله : بان امكنه عند ارادة السفر : ضمير منصوبى در [ امكنه ] به ودعى راجعست .
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 178
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص١٧٨