سفيه و قبض او در مال مالك است كه اگر با اذن وى صورت گرفته باشد ضمان منتفى و بفرضى كه خودسرانه و بدون رضايت او واقع شده باشد ضمان بعهدهاش ثابت است .
و اين رأى از نظر ما حسن و كلام پسنديدهاى است .
قوله : و لو عامله العالم بحاله : ضمير منصوبى در [ عامله ] و ضمير مجرورى در [ بحاله ] به سفيه عود مىكند .
قوله : استعاد ماله : ضمير فاعلى در [ استعاد ] و ضمير مجرورى در [ ماله ] به [ العالم ] راجعست .
قوله : مع وجوده : يعنى وجود مال .
قوله : فلا ضمان : يعنى فلا ضمان على السفيه .
قوله : قد ضيّع ماله بيده : ضمير فاعلى در [ ضيّع ] و ضمير مجرورى در [ ماله ] به معامل راجع بوده و ضمير مجرورى در [ بيده ] به سفيه عود مىكند .
قوله : حيث سلّمه : ضمير فاعلى به معامل و ضمير مفعولى به مال عود مىكند .
قوله : و لو كان جاهلا بحاله : ضمير مستتر در [ كان ] بمعامل و ضمير مجرورى در [ بحاله ] به سفيه راجع است .
قوله : فله الرجوع مطلقا : ضمير در [ فله ] به معامل عود كرده و مقصود از مطلقا اين است كه چه مال وجود داشته و چه تلف شده باشد .
قوله : و قيل : لا ضمان مع التلف مطلقا : اين قول را مرحوم محقق اردبيلى در مجمع الفائده ( شرح ارشاد ) اختيار فرموده
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 370
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٣٧٠