كه با او معامله مىكنند بطور كامل آنچه بايد بگيرد يا بدهد داد و ستد مىكند يا چنين نيست و نيز امثال اين امور ، پس اگر در اين سنخ افعال و اعمالى كه مناسب با او هست درست از آزمايش خارج شد و از عهده تمام آنها صحيح برآمد معلوم مىشود كه رشيد مىباشد .
سپس مىفرماين :
و از مصاديق تضييع مال محسوب مىشود اگر مال را در امور حرام و غير مشروع صرف كند چنانچه صرف مال براى تحصيل طعامهائيكه از حيث زمان و مكان و با در نظر گرفتن شأن وى از جهت شرافت و دنائت مناسب با حال او نمىباشد نيز حاكى از عدم رشد او مىباشد و همچنين اگر امتعه و البسهاى كه لايق و شايسته به حال او نيست تهيه كند و از صرف مال در تحصيل اين امور پروائى نداشته باشد اين امر دلالت بر سفاهت وى داشته و معلوم مىشود كه از تضييع و فاسد نمودن مال ابائى ندارد .
ناگفته نماند : كه صرف مال در امور خيريّه از قبيل صدقات و ساختن مساجد و معابد و پذيرائى از ميهمان از جمله تضييع مال به حساب نيامده و فاعل اين سنخ اعمال و افعال را نميتوان غير رشيد دانست لذا از نظر ما اقوى اين است كه صرف مال در وجوه خير قادح و مضر نيست اگرچه در آن مبالغه و افراط نيز بكند چه آنكه در امور خير اسراف تحقق ندارد همانطورى كه در اسراف خيرى نميباشد .
قوله : و يختبر من يراد معرفة رشده : كلمه [ يختبر ] به صيغه مجهول به معناى آزمايش شدن است و [ من ] موصوله نائب فاعل آن مىباشد .
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 336
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٣٣٦