قوله : و التضييع فى غير وجهه : مقصود از [ تضييع ] در اينجا به معناى صرف كردن بوده و ضمير در [ وجهه ] به قرينه مقام به [ مال ] عائد است و كلمه [ تضييع ] مجرورست تا عطف باشد بر [ الغبن ] و مثال صرف مال در غير مورد مانند اينكه با آن چيزى كه بىمصرف و بىفائده است بخرد .
قوله : و ان كان من اولاد من يصان عن ذلك : ضمير در [ كان ] به [ من يراد معرفة رشده ] عائد بوده و مشار اليه [ ذلك ] به تجارت كه بقرينه مقام فهميده مىشود راجع است و ترجمه تحت اللفظى عبارت چنين است : و اگر شخص مورد آزمايش فرزند كسى باشد كه از حرفه سوداگرى و تجارت محفوظ بوده و به شغل ديگرى اشتغال دارد الخ .
قوله : اختبر بما يناسب حال اهله : ضمير نائب فاعلى در [ اختبر ] به [ من يراد معرفة رشده ] عائد بوده و ضمير در [ اهله ] به [ من يصان ] رجوع مىكند .
قوله : اما بان يسلّم اليه : ضمير در [ اليه ] به [ من يراد معرفة رشده ] راجع است .
قوله : نفقة مدة لينفقها : ضمير فاعلى در [ لينفقها ] به [ من يراد معرفة رشده ] و ضمير مفعولى آن به [ نفقه ] عائد است .
قوله : فى مصالحه او مواضعها : ضمير در [ مصالحه ] به [ من يراد معرفة رشده ] و در [ مواضعها ] به [ نفقه ] عائد است .
قوله : التى عينت له : كلمه [ عينت ] به صيغه مجهول و ضمير نائب فاعلى آن به [ التى ] راجع است كه صفت براى [ مواضعها ]
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 338
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٣٣٨