است و ضمير در [ له ] به [ من يراد معرفة رشده ] عود مىكند .
قوله : او بان يستوفى الحساب على معامليهم : كلمه [ او ] جمله بعد را به [ ان يسلّم اليه ] عطف مىنمايد و ضمير فاعلى در [ يستوفى ] به [ من يراد معرفة رشده ] راجعست و مقصود از [ استيفاء حساب ] آن است كه طلب يا بدهىهاى خود را بطور كمال و تمام بررسى كند به نحوى كه حتى مقدار ناچيز از آنها را جاى نگذارد .
مؤلف گويد :
به نظر فاتر حقير اينطور مىرسد كه مناسب با سياق ضمائر گذشته و آنچه بعدا ذكر شده اين است كه گفته شود [ على معامليه ] يعنى ضمير مجرورى مفرد آورده شود چه آنكه مرجع اين ضمير [ من يراد معرفة رشده ] مىباشد و كلمه [ من ] موصوله اگرچه از موصولات مشترك بوده و صلاحيتش براى جمع و مفرد مسلّم است منتهى در عبارت تمام ضمائرى كه به آن عائد است به صيغه مفرد ذكر شده ازاينرو رعايت تناسب مقتضى است در اينجا نيز چنين باشد .
قوله : او نحو ذلك : يعنى امور مشابهى كه تمام حاكى از كمال و رشد وى بنمايند .
قوله : فان وفى بالافعال الملائمة : ضمير در [ وفى ] به [ من يراد معرفة رشده ] راجع است .
قوله : و من تضييعه انفاقه فى المحرّمات : كلمه [ من تضييعه ] جار و مجرور ، خبر مقدّم و [ انفاقه ] مبتداء مؤخّر است و ضمير در [ تضييعه ] و [ انفاقه ] هردو به [ من يراد معرفه رشده ] راجع هستند بنابراين اضافه ايندو به ضمير از قبيل اضافه مصدر به فاعل
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 339
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٣٣٩