متن :
و لا يشكل بأن البكارة إذا أخذ أرشها صارت ثيبا فينبغي أن يجب مهر الثيب ، لأنه قد صدق وطؤها بكرا و فوت منها جزء فيجب عوض كل منهما ، لأن أحدهما عوض جزء ، و الآخر ، عوض منفعة .
اشكال
شرح فارسى :
ممكن است اشكال شود كه بعد از آنكه ارش بكارت از مرتهن گرفته شد كنيز [ ثيب ] و مدخول بها محسوب مىگردد لذا در حكم به ثبوت مهر بايد مهر المثل كنيز ثيب را از او گرفت نه باكره را .
جواب
مرحوم شارح در جواب مىفرماين :
اين اشكال وارد نيست زيرا در حق [ مرتهن ] صادق است - بگوئيم با كنيز باكره وطى كرده و از او جزئى را تفويت و زائل نموده است از اينرو عوض هريك از وطى و تفويت جزء به عهده او مىآيد كه بايد آنها را بطور عليحده و مستقل بپردازد زيرا يكى عوض جزء به حساب آمده و ديگرى عوض منفعت محسوب مىشود .
قوله : اذا اخذ ارشها : ضمير مؤنث به [ بكارت ] عائد است .