[ ثقة ] آن است كه بفرمايند مقصود از [ ثقة ] مجرد مطمئن بودن شخصى نيست بلكه مىبايد داراى ملكه عدالت نيز باشد و دليل بر اعتبار آن ورود اين لفظ در بسيارى از اخبار و كلمات فقهاء است در حالى كه احتمال آن است كه مقصود از آن معنائى اعم و اوسع از عدالت كه همان وثاقت است باشد .
سپس مىفرماين :
اينكه مصنف ( ره ) فرمود مال را به كسى كه غالبا موثق و عادل باشد قرض دهند چنانچه ذكر نموديم مقصود از وصف [ غالبا ] وثاقت و عدالت ظاهرى است و جهت آوردن اين قيد در عبارت اين است كه بدين وسيله بفرمايند عدالت و وثاقت بحسب واقع و نفس الامر لازم نيست چنانچه اجتناب از جميع ذنوب در تمام مواقع و ازمان به طور دوام و استمرار معتبر نمىباشد بلكه همين مقدار كه صادق بود وى بحسب ظاهر و در غالب مواقع از ذنوب و معاصى اجتناب دارد در اين مقام كافى است زيرا ارتكاب بعضى از گناهان همچون صغاير بفرضى كه بر آن اصرار نورزد در تحقق عدالت مضر نيست چنانچه شرح آن در كتاب شهادات گذشت .
قوله : فى موضع الخوف على ماله : يعنى مال طفل .
قوله : او حاول تفسير الثقة بالعدل : كلمه [ حاول ] يعنى قصد و ضمير فاعلى آن به مصنف راجع است .
قوله : لوروده كثيرا فى الاخبار : يعنى لورد لفظ - [ الثقة ] فى الاخبار .
مؤلف گويد :
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 218
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٢١٨