نمىباشند پس بنابراين مىبايد با قيد [ يمكن قبضها ] آن را خارج نمود نه [ عين ] و شايد براى اين عبارت توجيهى باشد كه به ذهن قاصر ما نرسيده است و اللّه اعلم .
قوله : اذ لا يمكن الا باتلافها : ضمير فاعلى در [ يمكن ] به قبض و ضمير مجرورى در [ اتلافها ] به منافع عائد است .
قوله : و لتعذر تحصيل المطلوب : بيان تعليل و دليل دوم مىباشد .
قوله : فى الرهن منها : ضمير مؤنث به [ منافع ] عائد است .
قوله : و هو استيفاء الدين منه : ضمير [ هو ] بمطلوب و در [ منه ] به رهن به معناى [ مرهون به ] عود مىكند .
قوله : وهى انّما تستوفى الخ : كلمه [ واو ] حاليّه و ضمير [ هى ] بمنافع راجعست .
قوله : شيئا فشيئا : يعنى خورده ، خورده و بتدريج .
قوله : و كل ما حصل منها شئ عدم ما قبله : ضمير در [ منها ] بمنافع و در [ ما قبله ] به [ شئ ] راجعست .
قوله : و فيه نظر : ضمير در [ فيه ] بعدم صحت رهن منافع عائد است .
و وجه نظر را خود شارح ( ره ) در حاشيه كتاب چنين تقرير فرموده :
شرط نيست كه مرتهن دين خود را از عين رهن استيفاء نمايد بلكه چه از آن و چه از عوض آن اگر توانست بمال خود برسد همين مقدار در صحت رهن كفايت مىكند چنانچه اگر وثيقه از اشيائى باشد كه به
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 174
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص١٧٤