قوله : الامتثال به : ضمير در [ به ] بقبض عائد است .
قوله : و هو موضع وفاق : ضمير [ هو ] به نفى بأس راجع است .
متن :
و يقبل إقرار الراهن بالإقباض ، لعموم إقرار العقلاء إلا أن يعلم كذبه كما لو قال : رهنته اليوم داري التي بالحجاز و هما بالشام و أقبضته إياها فلا يقبل ، لأنه محال عادة ، بناء على اعتبار وصول القابض ، أو من يقوم مقامه إلى الرهن في تحققه .
شرح فارسى :
مرحوم منصف مىفرماين :
ب : اگر راهن اقرار كند كه وثيقه را بقبض مرتهن داده از وى مىپذيرند مگر اينكه معلوم باشد در اين اقرار كاذب است .
شارح ( ره ) مىفرماين :
دليل پذيرفتن اقرار از وى عموم [ اقرار العقلاء على انفسهم جايز ] است كه اينمورد را قطعا شامل مىشود و اما مثال موردى كه كذب اقرارش معلوم و مشخص است نظير اينكه بگويد :
خانهاى كه در حجاز دارم امروز به مرتهن رهن داده و بقبض دادهام در حالى كه هردو در شام ساكن مىباشند اين اقرار از وى مقبول نيست زيرا عادتا ممكن نيست كسى كه در شام سكونت دارد خانه واقع در حجاز را ظرف يكروز رهن و بقبض مرتهن دهد لذا اين اقرار معلوم الكذب مىباشد .
البته علم بكذب چنين اقرارى مبنى بر اين است كه قابض يا
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 150
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص١٥٠