قوله : و الرّواية : مقصود روايتى است كه مرحوم صاحب وسائل آن را در ج 13 ص 123 به اين شرح نقل فرموده :
محمد بن الحسن باسنادش از حسن بن محمد بن سماعة از صفوان از عاصم بن حميد از محمد بن قيس از مولانا ابى جعفر عليه السلام قال : لا رهن الا مقبوضا .
قوله : و معنى عدم تماميته بدونه : ضمير مجرورى در [ تماميّته ] به [ رهن ] و در [ بدونه ] به قبض عائد است .
قوله : كونه جزء السّبب : ضمير در [ كونه ] به قبض عود مىكند .
قوله : للزومه من قبل الراهن : ضمير در [ لزومه ] به - [ رهن ] به معناى عقد رهن راجعست .
متن :
و قيل : يتم بدونه للأصل ، و ضعف سند الحديث ، و مفهوم الوصف في الآية . و اشتراطه بالسفر فيها و عدم الكاتب يرشد إلى كونه للإرشاد ، و يؤيده كون استدامته ليست به شرط ، بل قبض المرتهن ، لجواز توكيله الراهن فيه و هذا أقوى .
شرح فارسى :
مرحوم شارح مىفرماين :
در مقابل مشهور برخى از فقهاء رهن را بدون قبض لازم دانسته و فرموده :
رهن بدون قبض شدن وثيقه تمام و لازم مىشود .
مؤلف گويد :
قائل اين قول مرحوم شيخ طوسى در يكى از دو قولش بوده و نيز اين ادريس آن را اختيار فرموده :
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 140
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص١٤٠