ضامن تبرعا و بدون اذن بدهكار ضمانت را قبول كرده يا با درخواست او اين كار را نموده باشد چه آنكه اگر اداء ثابت نشود و مضمون له عقد ضمان را فسخ كند حق دوباره به عهده مضمون عنه برمىگردد و او بايد آن را بپردازد و در اين حكم تفاوتى بين ضمان تبرعى و غير آن نيست و على الخصوص در فرض مفلس بودن و محجور شدن ضامن كه اين حكم بسى واضح و روشن است و نيازى بتوضيح ندارد .
قوله : ان يكون الضامن معسرا : يعنى در وقت عقد ضمان وى معسر بود .
قوله : فانّ له الفسخ : ضمير در [ له ] به مضمون له عائد است .
قوله : و يرجع على المضمون عنه : ضمير فاعلى در [ يرجع ] بمضمون له برمىگردد .
قوله : فيدفع بشهادته عود الحق الى ذمته : ضمير فاعلى در [ فيدفع ] و ضميرهاى مجرورى در [ بشهادته ] و [ ذمته ] بمضمون عنه راجعند .
قوله : قد تجدد عليه الحجر : يعنى بعد از ضمان حجر بر او عارض شد .
قوله : و للمضون عنه عليه دين : ضمير در [ عليه ] به ضامن راجع است .
قوله : فانّه يوفّر بشهادته : ضمير در [ فانّه ] و [ بشهادته ] بمضمون عنه راجع است .
قوله : فيزداد ما يضرب له : مقصود از [ ما يضرب به ] -
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 57
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٥٧