گذشت توجيه عبارت متن و شرح مقصود مرحوم مصنف بود ولى اينكلام از نظر ما تمام نبوده و مورد اشكال است زيرا آنچه در تحقّق ضمان معتبر است قصد معناى آن مىباشد يعنى ضامن نيّتش اين باشد : مالى را كه مضمون له ( طلبكار ) ادعاء دارد ملتزم بپرداختن آن بشود و اين امر متوقف بر معرفت داشتن و عالم بودن به شخص بدهكار نيست در نتيجه اگر كسى بگويد : من در ذمّه شخصى صد در هم طلبكارم و ضامن بگويد من آن را ضمانت مىكنم كه به تو بپردازم قطعا قصد بضمان تحقق داشته و ضامن نيّتش اين استكه مال مزبور را از طرف بدهكار بپردازد اعم از اينكه وى مشخّص بوده يا چنين نباشد و هيچ دليلى بر اعتبار و اشتراط علم بخصوص بدهكار در دست نيست .
كلام مؤلف
آنچه به نظر فاتر حقير مىرسد اين است كه عبارت مرحوم مصنف آنطور كه شايسته باشد و مقصود ايشان هست تشريح نشده از اينرو معنائى كه مرحوم شارح براى آن فرموده و سپس در مقام اشكال و نقد آن را مورد ايراد قرار دادهاند موجب اضطراب و ابهام در معنا شده است لذا لازم و ضرورى ديدم خلاصه آنچه از [ و لا يشترط علمه ] تا باينجا ذكر شد تذكرا نقل نموده و سپس معنائى كه به نظر ما مىرسد بياوريم .
عبارت خالص متن چنين است :
و لا يشترط علمه بالمستحق و لا بالغريم :