في الدروس ورود الخلاف هنا أيضا ، و ليس كذلك . و دليل القائل يرشد إلى اختصاص الخلاف بالمؤمنين .
شرح فارسى :
مرحوم مصنف مىفرماين :
اماميّه عبارتند از طائفه اثنى عشريه .
شارح ( ره ) مىفرماين :
مقصود از اثنى عشريه ، كسانى هستند كه به امامت اثنا عشر قائل بوده و معتقدند يكى پس از ديگرى امام و خليفه رسول اللّه صلّى اللّه عليه و آله و سلّم مىباشند .
مرحوم مصنف در كتاب دروس اضافه نموده و مىفرماين :
و نيز بعصمت ايشان معتقد بايد باشند زيرا اين اعتقاد لازمه مذهب اثنى عشرى است .
سپس مرحوم شارح مىفرماين :
در وقف بر شيعه اماميّه باتفاق فقهاء لازم نيست موقوف عليهم از معاصى كبيره اجتناب داشته باشند اگرچه در وقف بر مؤمنين برخى آن را شرط دانستهاند .
ولى از كلام مرحوم مصنف در كتاب دروس چنين به توهم مىآيد كه در اينجا ( وقف بر شيعه ) نيزمسئله اختلافى است ، يعنى برخى اجتناب از كبائر را شرط دانسته و گروهى آن را اعتبار نكردهاند ، ولى واقع غير از اين است يعنى حكم در اينجا ( وقف بر شيعه ) اختلافى نبوده و كافه فقهاء شرط مزبور را در اينجا منكر مىباشند و از دليلى كه قائل به اشتراط اقامه نموده به خوبى استفاده مىشود كه اختلاف در وقف بر مؤمنين است .
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 397
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٣٩٧