و قدمه على غيره في الإمامة و إن لم يوافق على إمامة باقي الأئمة بعده ، فيدخل فيهم الإمامية ، و الجارودية من الزيدية ، و الإسماعيلية غير الملاحدة منهم ، و الواقفية ، و الفطحية ، و غيرهم ، و ربما قيل بأن ذلك مخصوص بما إذا كان الواقف من غيرهم ، أما لو كان منهم صرف إلى أهل نحلته خاصة ، نظرا إلى شاهد حاله ، و فحوى قوله ، و هو حسن من وجود القرينة ، و إلا فحمل اللفظ على عمومه أجود .
شرح فارسى :
مرحوم مصنف مىفرماين :
شيعه كسى است كه متابعت حضرت على عليه السلام را بكند و حضرتش را در امامت بر غير مقدم دارد .
شارح ( ره ) مىفرماين :
اگرچه امامت باقى ائمه عليهم السلام بعد از ايشان را قبول نداشته باشد بنابراين اماميه ، جاروديه كه فرقهاى از زيديه هستند و نيز اسماعيليه البته گروه غير ملاحده ايشان و همچنين واقفيه و فطحيّه و ديگران تمام در شيعه داخل هستند .
برخى از فقهاء فرمودهاند :
دخول تمام فرق شيعه در مفهوم اين لفظ موقعى است كه واقف اصلا شيعه نباشد و مالى را بر شيعه وقف كند ولى اگر وى شيعه باشد صرفا مال وقف را به كسانى بايد داد كه در مذهب و مسلك با وى متحد هستند چه آنكه شاهد حال و فحواى كلامش دلالت بر اين معنا دارد .
شارح ( ره ) مىفرماين :
در صورتى كه قرينه بر آنچه اين قائل فرموده عبارت باشد اين
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 394
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٣٩٤