بر نفوس ايشان چه آنكه نفس اين وقف مستلزم حصول معصيت و تحقق آن نمىباشد زيرا انتفاع بردن ايشان از مال موقوفه به اعتبار اينكه محتاج و از بندهگان خدا و از جمله بنى آدم بوده كه فى حدّ ذاته موجودى شريف و مكرّم هستند بلكه چه بسا ممكنست از ايشان اولاد مسلمان و صالحى متولد گردد معصيت نبوده بلكه ذاتا عملى محترم و كارى بس بشردوستانه است پس نمىتوان گفت چون وقف بر نفوسشان جايز است لاجرم وقف بر معابد ايشان نيز به لحاظ وقف بر خودشان صحيح و مشروع مىباشد .
سئوال
همانطورى كه وقف بر معابد ايشان از مصاديق اعانه بر حرام است عينا وقف بر نفوسشان نيز اعانه محسوب مىشود ، زيرا انتفاع ايشان از مال موقوفه موجب تقويتشان شده لاجرم بر ارتكاب معاصى همچون شرب خمر و تناول گوشت خنزير و رفتن به اين معابد و مراكز فساد قوّت مىيابند و اين خود از مصاديق بارز اعانه بر محرم به حساب مىآيد .
جواب
اگر مقصود واقف از وقف بر اين گروه مقاصد ياد شده بوده و اساسا براى اينكه ايشان را در ارتكاب معاصى تقويت نمايد دست
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 386
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٣٨٦