و كسى كه از علماء شيعه نقل و بايشان نسبت داده كه جايز است شاهد بقول مدعى اكتفاء كرده و اقامه شهادت كند مشروط به اينكه مدعى برادر ايمانى شاهد و در طريق سير الى اللّه با وى همگام بوده و نزد وى معهود الصدق و راستگفتار باشد در اين نقل خطأ كرده است .
بلى اين رأى محمد بن على الشلمغانى عزاقرى استكه از غلاة محسوب مىشود .
شارح ( ره ) مىفرماين :
دليل بر خطاء ناقل اينست كه اجماع فقهاء اماميّه بر اينستكه مجرد اين مقدار كافى در جواز شهادت نيست و همانطورى كه مرحوم مصنف فرمودند اين مذهب محمد بن على شلمغانى عزاقرى است .
سپس مىفرماين :
كلمه [ عزاقرى ] منسوب به ابى العزاقر با عين بدون نقطه و زاء و قاف و راء كه در مرحله اخير كلمه است مىباشد وى از جمله طائفه غلات است كه خداوند لعنتش كند .
و جهت اشتباه ناقل در اين نقل اين است كه : اين مرد ملعون در ابتداء از شيعه بود و كتابى كه نامش را [ كتاب التكليف ] نهاده بود تصنيف نمود كه در آن اين مسئله را ذكر كرده و همين رأى را در آنجا اختيار نموده است و سپس غلوّ كرد و مقالات و كلمات بسيار منكرى از وى ديده شد كه شيعه پس از آن از او تبرى جستند و چه بسيار از توقيعات كه از ناحيه مقدسه بواسطه ابو القاسم بن روح كه وكيل ناحيه بود در طرد وى خارج شد از اينرو سلطان وقت او را
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 270
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٢٧٠