الاسير اذا اسلم فقد حقن دمه و صار فيئا .
قوله : و لو بدر : يعنى سبق .
متن :
و يعتبر البلوغ بالإنبات لتعذر العلم بغيره من العلامات غالبا و إلا فلو اتفق العلم به بها كفى ، و كذا يقبل إقراره بالاحتلام كغيره و لو ادعى الأسير استعجال إنباته بالدواء فالأقرب القبول ، للشبهة الدارئة للقتل .
شرح فارسى :
گفته شد اگر در وقت حرب مرد بالغى از كفار اسير شد حكمش وجوب قتل و در صورتى كه بعد از پايان جنگ گرفتار شود اختيارش با امام عليه السلام است حال مرحوم مصنف در مقام بيان علامت بلوغ مىفرماين :
براى علم به بلوغ اسير مىتوان وى را بواسطه روئيدن مويهاى خشن بر عانهاش امتحان و آزمايش نمود .
شارح ( ره ) مىفرماين :
زيرا از غير اين طريقن تحصيل علم ممكن نيست چه آنكه علامات ديگر غالبا غير معلوم بوده و راهى به آنها نمىباشد ولى در عين حال اگر از آن طرق كسى علم بدست آورد و بلوغ يا عدم بلوغ برايش محرز شد كافى بوده و مىتواند به آن عمل نمايد چنانچه اگر خود باحتلامش اقرار كند مانند ساير اقارير ديگرش مسموع و مقبول مىباشد .
حال اگر اسير ادعا نمود كه انبات موى خشن بطريق جريان عادى نبوده بلكه بواسطه مصرف دارو علاج زودتر از زمان معمول روئيده و بنابراين بالغ نيست اقرب اين است كه اين ادعا از وى مسموع بوده و حكم بعدم بلوغش كرده و بدين وسيله اگر در ميدان حرب گرفته
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 92
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٩٢