از مرحوم مصنف چنين نقل شده كه فرموده :
بلاد و شهرهاى مخالفين يعنى شهرهاى اهل تسنّن نسبت به شيعهاى كه نتواند شعائر ايمانى را اظهار كند همچون بلاد كفّار بوده ، بنابراين بر مؤمنى كه در اين قبيل شهرها ساكن باشد و بتواند از آنجا خارج شده و بمكانى كه از اظهار شعار ايمانى متمكن باشد هجرتش به آنجا لازم است .
قوله : سمّى ذلك : مشار اليه [ ذلك ] شعائر الاسلام است
قوله : لانه علامة عليه : ضمير در [ لانّه ] بذلك راجع بوده و در [ عليه ] به اسلام .
قوله : فاستعير : ضمير مرفوعى مستتر در آن به [ شعار ] راجع است .
قوله : ممن يمكنه اقامتها : ضمير در [ يمكنه ] به من موصوله و در [ اقامتها ] به شعائر الاسلام رجوع مىكند .
قوله : عشيرة تمنعه : كلمه [ عشيرة ] كه جمع آن عشايرست به معناى برادران و نزديكان از طرف پدران باشد و كلمه [ تمنعه ] به معناى بازداشتن و حفظ نمودن است .
قوله : انما يحرم المقام مع القدرة عليها : ضمير در عليها به هجرت رجوع مىكند .
قوله : بلاد الخلاف : يعنى شهرهاى سنّىنشين .
قوله : الى بلد يتمكن فيه منها : ضمير در [ فيه ] به بلد و در [ منها ] بشعار ايمان رجوع مىنمايند .
متن :
و للأبوين منع الولد من الجهاد بالمعنى الأول مع
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 23
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٢٣