زمان حيوان را قربانى نمود تا مدتى كه وقت باقى است سعى در تعريف حيوان كرده شايد صاحبش را بيابد .
قوله : من غير صاحبه : ضمير به [ هدى التمتع ] عائد بوده و مقصود اين استكه در اين نوع از حج اگر ذابح غير از صاحب قربانى باشد فعلش كافى نيست .
قوله : لو ضلّ : ضمير به [ هدى ] راجع است .
قوله : لصاحبه ابداله : هردو ضمير مجرور به [ هدى ] راجع است .
قوله : فانه يتعيّن ذبحه : ضمير منصوبى در [ فانه ] و مجرورى در [ ذبحه ] به [ هدى القران ] راجع است .
قوله : و هذا هو المشهور : مشاراليه [ هذا ] عدم اجزاء ذبح هدى التمتع است و مرجع ضمير [ هو ] هذا مىباشد .
قوله : و هو الذى اختاره فى الدروس : ضمير در [ اختاره ] عائد بموصول يعنى الذى است .
قوله : لدلالة الاخبار الصحيحة : شايد مقصود از اين اخبار اطلاق رواياتى استكه در اينباب وارد شده همچون روايتيكه صاحب وسائل در ج 10 ص 127 آن را نقل نموده و قبلا ذكر كرديم چه آنكه بروايت بخصوصى كه فقط در مورد متمتّع وارد شده باشد برنخورديم .
قوله : و حينئذ فيسقط الاكل منه : يعنى و در زمانى كه قائل باجزاء شديم تناول واجد از مذبوح وجوبى ندارد .
قوله : لو اجده تعريفه : ضمير مجرورى در هردو به [ هدى ] عائد است .
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 119
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص١١٩