عنه للنص أما لو ذبحه في غيره ، أو عن غيره ، أو لا بنيته لم يجز .
شرح فارسى :
ش : مرحوم مصنف مىفرماين :
اگر قربانى گم شد و ديگرى آن را پيدا كرده و از طرف صاحبش در محل قربانى يعنى منى ذبح نمود فعل صحيح و از ناسك كفايت مىكند .
شارح ( ره ) مىفرماين :
دليل اين حكم نصى است كه در اين مقام وارد شده .
اما اگر واجد حيوان را در غير محل ذبح قربانى كند يا در محل آن قربانى نمايد ولى از جانب صاحبش قصد نكرده و از طرف ديگرى اين عمل را انجام دهد و يا اساسا در فعل مزبور نيّت نكند فعل صحيح نبوده و مجزى نيست .
قوله : و لو ضلّ : ضمير فاعلى به [ هدى ] راجع است .
قوله : فذبحه الواجد : ضمير مفعولى به [ هدى ] عائدست
قوله : عن صاحبه : ضمير مجرورى به [ هدى ] بازميگردد .
قوله : فى محله : يعنى در محل ذبح .
قوله : اجزء عنه : ضمير مستتر فاعلى در [ اجزء ] به ذبح و ضمير در [ عنه ] به صاح 9 ب هدى كه ناسك باشد عود مىكند .
قوله : للنص : مقصود روايتى استكه مرحوم صاحب وسائل آن را در ج 10 ص 127 به اين شرح نقل نموده :
محمد بن الحسن باسنادش از سعد بن عبد اللّه از ابيجعفر يعنى احمد بن محمد بن عيسى از حسين بن سعيد و يعقوب بن
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 116
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص١١٦