ولى از ظاهر نص و فتاواى مشهور چنين استفاده مىشود كه استطاعت در حج نذرى عقلى و در حجة الاسلام شرعى مىباشد .
مترجم گويد :
مقصود از استطاعت عقلى اين است كه شخص بتواند بهر وسيله و مشقّتى خود را به مكه برساند و اعمال و مناسك را انجام دهد ولو از سؤال و گدائى برود .
اما مراد از استطاعت شرعى همان حصول امرى است كه قبلا شرح آن گذشت يعنى زاد و راحله تخليه راه و استعداد بدنى و داشتن هزينه رفت و آمد خود و مؤنة تا برگشتن عيالات .
قوله : فيتفرّع عليه ما سبق : وقتى استطاعت در حج نذرى را عقلى دانستيم احكام ما سبق بر آن مترتب مىشود يعنى :
اگر در حالى كه استطاعت شرعى ندارد اگر نذر حج نمود و سپس مستطيع شد در سه صورت لازمست ابتداء حجة الاسلام و در سال بعد حجّ نذرى را انجام دهد و در يك صورت برعكس بايد ابتداء به حج نذرى مبادرت نموده و در سال بعدش حجة الاسلام را بياورد چنانچه شرح آن گذشت .
قوله : و لو اهمل حجة النذر فى العام الاول اه :
مرحوم شارح مىفرماين :
در موردى كه لازم است در سال اول حج نذرى بجاى بياورد اگر آن را ترك نمود مرحوم مصنف در كتاب دروس طبق مبنا و عقيدهاى كه دارد ( لزوم استطاعت شرعى در حجّ نذرى ) فرموده چون استطاعت براى وى حاصل است بايد اقدام برفتن حجة الاسلام كند .
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 78
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٧٨