ناخن محلّ شده و با حليلهاش همبستر شده است .
لازم به تنبيه و تذكر است كه حكم اين روايات با اصول و قواعد فقهى از جهاتى كه در ذيل به آن اشاره مىشود مخالفت دارد :
1 - وجوب كفاره بر ناسى در غير صيد با اينكه غير از اينمورد در هيچيك از موارد ديگر بر ناس كفاره نيست .
2 - دادن گاو بعنوان كفاره براى گرفتن يك ناخن يا ناخنها .
3 - وجوب دادن گاو بطور مطلق به جهت مواقعه نمودن اعم از اينكه وى متمكن و موسر بوده يا معسر و بىچيز باشد .
4 - از نظر كفاره حكم نموده بتساوى ناخن گرفتن و مواقعه كردن .
و از اينرو بعضى از فقهاء وجوب كفاره را در مورد مزبور ساقط دانسته و اين روايات را بر استحباب حمل نمودهاند .
و بعضى ديگر از فقهاء فرمودهاند :
كفاره مزبور لازم است زيرا وى با ظن باكمال تقصير كرده و خود را از احرام خارج كرده با اينكه مىبايد قاطع به آن باشد لذا چون در اكتفاء به گمان كوتاهى نموده لاجرم كفاره به عهده وى مىآيد ، فلذا اگر ناسى باشد كفاره در حقش واجب نيست .
و برخى ديگر از فقهاء اين روايات را پذيرفته و بجهات موهنه در آن اصلا ننگريستهاند .
و ممكن است حكم در اين روايات را با بيانى توجيه نمود و حاصل آن اين است :
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 387
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٣٨٧