شارح ( ره ) مىفرماين :
بنابراين به صيغه ( بذلت ) بگويند يا ( وهبت ) و يا غير ايندو بذل محقق مىشود و در نتيجه حج بر مبذول له ثابت ميگردد اعم از اينكه به بذل باذل اطمينان داشته باشد يا چنين نباشد .
و دليل آن اطلاق نصى است كه در اين مقام وارد شده .
مترجم گويد :
از نصوصى كه در اين باب وارد شده روايتى است كه مرحوم صاحب وسائل آن را در ج 8 ص 27 به اين شرح نقل مىفرمايد :
محمد بن يعقوب از على بن ابراهيم از پدرش از ابن ابى عمير از حماد بن عثمان از حلبى از ابى عبد اللّه عليه السلم فى حديث قال :
قلت له : فان عرض عليه ما يحج به فاستحيى من ذلك أهو ممّن يستطيع اليه سبيلا ؟
قال : نعم ما شأنه يستحيى و لو يحج على حمار اجدع ابتر فانكان يستطيع ( يطيق ) ان يمشى بعضا و يركب بعضا فليحج .
اشكال و دفع
اما اشكال :
ممكن است توهم شود چه بسا باذل زاد و راحله را در اختيار مبذول له قرار ندهد پس به صرف اينكه باذل زاد و راحله را به او عرضه داشت نمىتوان حج را به عهده مستقر دانست و اينحكم مستلزم