رسانده و محرم شده و سپس به مكه وارد شود .
شارح ( ره ) مىفرماين :
طبق فرموده مصنف اگر عابر تارك از روى عمد احرام را ترك نكرده باشد بلكه سبب آن يا نسيان بوده و يا از روى جهل بمسئله آن را ترك كرده و يا اصلا در وقت مرور به ميقات قصد مكه نداشته و پس از عبور و گذشتن از آن بغتتا تصميم گرفت وارد مكه شود و بهر تقدير چون از روى عصيان و طغيان مرتكب اين خلاف نشده اگر هم نتوانست به ميقات برگردد از هركجا كه براى وى ميسور و ممكن است محرم شده و به مكه وارد گردد و بفرض وارد شدن به مكه از روى عذر بعد از زوال عذر و بر طرف شدن نسيان يا جهلش به نزديكترين نقاط حرم رفته و از آنها محرم شود مشروط باينكه امكان رفتن بميقات را نداشته باشد .
متن :
فإن تعذر الخروج إلى أدنى الحل فمن موضعه بمكة ، و لو أمكن الرجوع إلى الميقات وجب ، لأنه الواجب بالأصالة ، و إنما قام غيره مقامه للضرورة ، و مع إمكان الرجوع إليه لا ضرورة ، و لو كمل غير المكلف بالبلوغ و العتق بعد تجاوز الميقات فكمن لا يريد النسك .
شرح فارسى :
مرحوم مصنف مىفرماين :
حال اگر از رفتن به ادناى حلّ نيز معذور بود از همان مكانى كه در شهر مكه است محرم شود و پرواضح است كه در تمام اين مراتب اگر بتواند به ميقات برگردد ابتداء اين عمل بر همه مقدم و لازم است .
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 231
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٢٣١