است به اين معنا كه در صورت بطلان يا ترك قضاء آن لازمست اگرچه ناذر مستطيع شرعى نباشد .
بلى مىتوان گفت عابر تارك اگر قبل از اينكه وارد بحرم بشود تائب شده و به ميقات مراجعت نموده و محرم شده و سپس به حرم داخل شود اگرچه بواسطه تأخير در احرام مرتكب معصيت شده اما نسكى را كه بجاى آورده قضاء ندارد .
قوله : و من دخلها : ضمير به [ مكه ] راجع است .
قوله : و يجب عليه قضائه : ضمير در [ عليه ] به عابر تارك و در [ قضائه ] به نسك راجع است .
قوله : بل كان سببه : ضمير به [ قضاء ] عائد است .
قوله : فان ذلك موجب له : مشاراليه [ ذلك ] اراده دخول بوده و ضمير در [ له ] به قضاء عود مىكند .
متن :
و إلا يكن متعمدا بل نسي ، أو جهل ، أو لم يكن قاصدا مكة ثم بدا له قصدها أحرم من حيث أمكن ، و لو دخل مكة معذورا ثم زال عذره بذكره و علمه و نحوهما خرج إلى أدنى الحل و هو ما خرج عن منتهى الحرم إن لم يمكنه الوصول إلى أحد المواقيت .
شرح فارسى :
مرحوم مصنف مىفرماين :
و اگر عابر تارك احرام را از روى عمد ترك نكرده باشد و نتواند به ميقات مراجعت كند از هر نقطه قبل از حرم كه ممكن است احرام ببندد و در صورتى كه وارد شهر مكه شده باشد لازم است از شهر خارج و خود را به نزديكترين نقطه از حلّ يعنى خارج حرم
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 230
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٢٣٠