هيچ مكلفى مجاز نيست كه بدون احرام از يكى از مواقيت عبور كند و در صورت ارتكاب اين خطاء در صورت امكان لازمست بميقات برگشته و محرم شده و از آن بگذرد .
و از متفرّعات اين حكم اين است كه در صورت تعذّر برگشتن اگر عمدا بدون احرام عبود كرده نسك و عبادتى را كه ميخواهد به جاى آورد باطل است .
مرحوم شارح مىفرماين :
همانطورى كه مصنف ( ره ) فرمود عبور بدون احرام از مواقيت براى هيچ مكلّفى مشروع نيست مگر براى سه دسته :
1 - كسى كه بطور مكرّر از ميقات عبور نموده و به مكه وارد و از آن خارج مىشود همچون رانندهگان و نظير ايشان .
2 - شخصى كه به منظور قتال و جهاد داخل مكه مىشود .
3 - عابرى كه از ميقات گذشته بدون اينكه قصد وارد شدن به مكه را داشته باشد .
اما غير اين سه گروه اگر بدون احرام از ميقات گذشتند در صورت امكان مىبايد برگردند و اگر در برگشتنشان معذور باشند در صورتى كه عمدا احرام را ترك كرده باشند اعمالى را كه در مكه بجاى مىآوردند باطل است مشروط باينكه مسئله را بدانند و از روى علم آن را ترك كنند و در نتيجه قضاء فعل باطل را بعدا لازم است بجاى آورند اگرچه مستطيع هم نباشند زيرا علّت وجوب استطاعت نيست تا در صورت فقدان آن وجوب ساقط باشد بلكه سببش اراده دخول در مكه معظمه است همانطورى كه حكم حج يا عمره منذوره همينطور
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 229
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٢٢٩