بوسيله اسم اشاره ( هذا ) بتوان بايشان اشاره كرد و الا اشاره لغو است .
و سپس اگر الفاظ تلبيه را بلد هستند ايشان را امر به گفتن آن بنمايد و اگر بلد نيستند خود از طرف ايشان تلبيه بگويد و پس از آن دو جامه احرام را بايشان پوشانده و مراقب باشد كه محرمات احرام را مرتكب نشوند و وقتى به طواف رسيدند ايشان را امر كند كه به جهت آن صورت وضوء را بجاى بياورند و بعد ايشان را وادار به طواف ولو بر مجرّد راه رفتن باشد نمايد و يا اگر خواست ايشان عقب و خود از جلو راهنمايشان باشد و نيز عكس آن كه ايشان جلو و خود بدنبال آنها طواف نمايد جايز است و ممكن است هيچ يك از اين انحاء را مرتكب نشود بلكه خود نيابتا از طرف آنها طواف كند و سپس دو ركعت نماز طواف را از جانب ايشان اداء بنمايد مشروط باينكه سنّشان از شش سال كمتر باشد و در صورتى كه آنها را امر كند كه صورت نماز را بجاى آورند نيز مجزى و كافى مىباشد چنانچه در ساير افعال غير از طواف حكم همين است كه صورت عمل را اگر ايشان بجاى آورند كافيست .
پس بعد از اينكه ولىّ متحمل مشقت اين افعال شد و ايشان را به اعمال نامبرده وادار نمود اجر يك حج به او مىدهند .
متن :
و شرط صحته من العبد إذن المولى و إن تشبث بالحرية كالمدبر و المبعض فلو فعله بدون إذنه لغا ، و لو أذن له فله .
الرجوع قبل التلبس ، لا بعده .
شرح فارسى :
مرحوم مصنف مىفرماين :
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 19
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص١٩