متن :
و يشترط في القران ذلك المذكور في حج الإفراد و يزيد عقده لإحرام بسياق الهدي ، و إشعاره بشق سنامه من الجانب الأيمن ، و لطخه بدمه إن كان بدنة ، و تقليده إن كان الهدي غيرها غير البدنة بأن يعلق في رقبته نعلا قد صلى السائق فيه و لو نافلة ، و لو قلد الإبل بدل إشعارها جاز .
شرح فارسى :
مترجم گويد :
مرحوم مصنف در اين فقره از عبارت اشاره بخصوص حج قران نموده و مىفرماين :
آنچه در حج افراد گفته شد عينا در حج قران نيز معتبر است با اين اضافه كه در عقد احرام اين حج لازمست كه حاجى سوق هدى نموده و در صورتى كه هدى بدنه ( شتر ) بوده آن را اشعار و اگر غير آن است تقليد نمايد .
و مقصود از تقليد آن است كه حاجى نعل و كفشى را كه در آن ولو نماز نافله خوانده به گردن حيوان بياندازد .
لازم به يادآورى است كه اگر شتر را بجاى اشعار تقليد كند مجزى و كافى است .
شارح ( ره ) مىفرماين :
مقصود از اشعار اين است كه كوهان شتر را از طرف راست چاك زده و آن موضع را به خون حيوان آغشته نمايند .
قوله : و يزيد عقده لاحرامه : ضمير در [ عقده ] به قارن و در [ لاحرامه ] به حج عائد است .
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 184
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص١٨٤