يقصّر الصّلوة الرّجل فى عشيرة اثنا عشر ميلا .
زيرا كه به اين حديث استدلال كردهاند كه مسافت قصر چهار فرسخ است زيرا كه حاصل ضرب سه در چهار دوازده است و به همين تصريح شده است در روايت اسمعيل :
قال : سئلت ابا عبد اللّه عليه السلام عن التقصير فقال فى اربع فراسخ انتهى .
و مرحوم سبزوارى در كتاب ذخيره فرموده :
علماء اتفاق دارند كه فرسخ سه ميل است و اين در اخبار نيز روايت شده .
بنابراين چهل و هشت ميل معادل با شانزده فرسخ مىشود .
قوله : على الاصح : اين قول را مشهور و اكثر علماء نيز اختيار فرمودهاند از جمله صدوقان ، شيخ در تهذيب و نهايه ، محقق در معتبر ، علامه در منتهى و شهيد در دروس .
قوله : و القول المقابل : اين قول را شيخ در مبسوط و ابن ادريس در سرائر و محقق در شرايع و مرحوم علامه حلّى در بعضى از كتبش و امين الاسلام طبرسى در تفسيرش اختيار نموده .
قوله : اعتبار بعده : ضمير در [ بعده ] به [ من ] موصوله در عبارت متن كه فرمود [ و هو فرض من نأى ] عائد است .
متن :
و يمتاز هذا النوع عن قسيميه أنه يقدم عمرته على حجه ناويا بها التمتع ، بخلاف عمرتيهما فإنها مفردة بنية .
شرح فارسى :
مرحوم مصنف در مقام امتياز اين نوع از دو نوع ديگر
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 155
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص١٥٥