اطعام و هو مدّ لكلّ مسكين .
قوله : الّذى افطر معه : ضمير در [ معه ] به مرض راجعست .
قوله : لما افطره : كلمه [ ماء موصوله ] كنايه از صوم بوده و ضمير منصوبى در [ افطره ] به آن راجعست .
قوله : و هما نادران : يعنى دو قول قيل نادر هستند .
متن :
و على المشهور لا تتكرر الفدية بتكرر السنين و لا فرق بين رمضان واحد و أكثر .
شرح فارسى :
شارح ( ره ) مىفرماين :
بنا به فتواى مشهور كه مريض مزبور تنها بايد فديه بدهد اگر آن را تأخير انداخت اينطور نيست كه بتكرّر سالها فديه نيز متعدّد و متكرّر شود بلكه همان فديه لازم را مىبايد بدهد نهايت در تأخير آن مرتكب معصيت شده است .
قوله : و لا فرق بين رمضان واحد و اكثر : يعنى حكم مزبور هم در رمضان واحد جارى است چنانچه ذكر شد و هم در بيشتر از آن .
بنابراين اگر مرض وى تا سه سال طول كشيد به جهت هر سال لازم است سى مدّ طعام كه مجموع آن نود مدّ مىشود بدهد .
متن :
و محل الفدية مستحق الزكاة لحاجته و إن اتحد ، و كذا كل فدية .
شرح فارسى :
شارح ( ره ) مىفرماين :
فديه را بايد به كسانى كه از بابت فقر و حاجت مستحق زكات هستند داد اگرچه يك نفر باشد چنانچه حكم هر فديهاى همين است چه فديهاى كه بر مريض واجب است و چه بر غير آن همچون پيرمرد
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 164
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص١٦٤