( إلى رمضان آخر فلا قضاء ) لما أفطره ، ( و يفدي عن كل يوم بمد ) من طعام في المشهور ، و المروي ، و قيل : القضاء لا غير ، و قيل : بالجمع ، و هما نادران .
شرح فارسى :
مرحوم مصنّف مىفرماين :
مسئله سوم افطار نمودن مريض بواسطه مرض
مريضى كه بواسطه مرض روزهاش را افطار نموده اگر عارضه و كسالتش تا رمضان ديگر طول كشيد روزهاى را كه افطار نموده لازم نيست قضاء كند بلكه به جهت آن فقط واجب است فديه يعنى يك مدّ طعام بدهد .
شارح ( ره ) مىفرماين :
حكم مزبور هم شهرت فتوائى بين علماء دارد و هم بر طبقش روايات وارد شده است و در مقابل دو قول ديگر مىباشد كه هردو نادر هستند .
1 - آنكه فقط قضاء لازمست چنانچه مرحوم ابن ابى عقيل و ابو الصّلاح و ابن ادريس و سلّار و سيد مرتضى به آن قائل شدهاند .
2 - هم قضاء و هم فديه .
مؤلف گويد :
از جمله روايات دالّه بر اين حكم روايتى است كه صاحب وسائل ( ره ) آن را در ج 7 ص 152 به اين شرح نقل نموده :
احمد بن محمّد بن عيسى در كتاب نوادرش از قاسم بن محمّد ، از علىّ ، از ابى بصير قال :
قال ابو عبد اللّه عليه السّلام : ايّما رجل كان كبيرا لا يستطيع الصّيام او مرض من رمضان الى رمضان ثمّ صحّ فانّما عليه لكلّ يوم افطر فيه فدية