چنانچه قبلا گفتيم مقصود از آن اينستكه از علف مملوك مالك تغذيه نكند بلكه بطور كلّى از بيابان و دشت علف بخورد .
شارح ( ره ) مىفرماين :
مرجع و مناط در صدق اين عنوان ( سائمه ) حكم عرف است ، لذا چون يك يا دو روز در ماه بلكه سال از علف مالك اگر تغذيه كند مضرّ در تحقّق عنوان مزبور نيست لاجرم حكم وجوب زكات در اين فرض جارى مىباشد .
و سپس مىفرماين :
و امّا تحقّق عنوان معلوفه بودن :
آن نيز به حكم عرف مىباشد بنابراين به مجرّد اينكه علف را مالك تهيّه كرده باشد و به حيوان اطعام نمايد عنوان مزبور محقّق مىشود بهر نحو و كيفيّتى كه باشد اگرچه به اين منظور زمينى را از يونجه يا علفهاى ديگر خود كاشته باشد و حيوان را در آن زمين بچرا بفرستد .
اما اگر مكان سرسبزى را به اين جهت اجاره كند يا مالى را به ظالم و مزاحم بدهد كه مانع از چرانيدن حيوانات در بيابان و دشت نشود چون موجب تحقّق اسم ( معلوفه بودن ) نمىشود لهذا حكم زكات جارى مىباشد چنانچه مرحوم مصنّف نيز در دروس همينطور فرمودهاند .
و در معلوفه بودن حيوان فرقى نمىكند كه تعليف بواسطه عذر و مانعى باشد مثل اينكه ظالمى مزاحم از چرانيدن حيوانات در بيابان باشد يا مثلا اوضاع جوّى مناسب با بصحرا بردن حيوانات نبوده يا بدون عذر و مانعى به آنها علف دهد .
سپس مىفرماين :
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 52
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٥٢