بودن مىباشد و ضمير در [ لغيره ] به واجد راجع مىباشد .
قوله : و لو فى وقت سابق : يعنى و لو ملكيّتش در زمان سابق بوده باشد .
قوله : فلو كان كذلك : ضمير در [ كان ] به ملك راجع بوده و مقصود از [ كذلك ] اينست كه ملك ، مالك داشته باشد .
قوله : عرّفه المالك : ضمير در [ عرّفه ] به واجد و ضمير مفعولى به مال پيدا شده راجع بوده و [ المالك ] مفعول دوّم آنست .
قوله : فان اعترف به : ضمير فاعلى در [ اعترف ] به مالك و ضمير مجرورى در [ به ] به مال عود مىكند .
قوله : فهو له بقوله مجرّدا : ضمير [ هو ] به مال راجع بوده و ضمير مجرورى در [ له ] به معترف عود مىكند و مقصود از [ مجرّدا ] مجرّد از قسم و بيّنه مىباشد .
قوله : و الّا عرّفه من قبله : يعنى و اگر اعتراف به آن ننمايند واجد مال پيدا كرده را به مالك قبلى معرّفى بايد بكند ، ضمير فاعلى در [ عرّفه ] به واجد مال و ضمير مفعولى به مال پيدا شده راجع بوده و كلمه [ من موصوله ] مفعول دوّم بوده و ضمير مجرورى در [ قبله ] به مالك راجع مىباشد .
قوله : من بايع و غيره : كلمه [ من ] بيانست براى [ من قبله ] .
قوله : فان اعترف به : ضمير در [ اعترف ] به [ من قبله ] راجع بوده و ضمير در [ به ] به مال عود مىكند .
قوله : فان تعدّدت الطّبقه : يعنى اگر در طبقه واحدى همچون طبقه اوّل نفرات ورّاث متعدّد بودند اعمّ از اينكه همه در يك مرتبه
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 244
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٢٤٤